SVF z własnego tłuszczu: jak się go pozyskuje i jak wygląda dzień zabiegu

Terapia SVF brzmi jak coś z laboratorium badawczego, a w praktyce to jednodniowy zabieg ambulatoryjny. Wiele osób rezygnuje z niej tylko dlatego, że nie wie, czego się spodziewać: skąd pobiera się tłuszcz, czy to boli, ile trwa, czy trzeba zostać w szpitalu. Ten tekst krok po kroku opisuje dzień zabiegu, od pobrania tkanki tłuszczowej aż po wizyty kontrolne. Dotyczy leczenia stawów w Moskwie, ale większość informacji przyda się każdemu, kto rozważa SVF.

Czym jest SVF i komu się go proponuje

SVF to frakcja naczyniowo-zrębowa, czyli mieszanina komórek, które w organizmie biorą udział w naprawie tkanek. Pozyskuje się ją z niewielkiej próbki własnej tkanki tłuszczowej pacjenta i łączy z osoczem z jego krwi. Nie ma tu żadnych obcych substancji ani syntetycznych implantów.

Po SVF sięga się najczęściej przy bardziej zaawansowanych zmianach w stawie, gdy zależy nam na efekcie na dłużej. W chorobie zwyrodnieniowej stosuje się go przede wszystkim we wczesnym i umiarkowanym stadium. Przy łagodnych zmianach lekarz często zaczyna od samego osocza bogatopłytkowego, które można podawać jako kurację.

Zabieg dotyczy wielu stawów:
• kolanowego i biodrowego;
• barkowego i łokciowego;
• skokowego;
• stawów ręki i nadgarstka.

Wśród schorzeń, przy których się go rozważa, są artroza i choroba zwyrodnieniowa, zapalenie stawów, martwica jałowa, uszkodzenia łąkotki oraz rehabilitacja po urazach i operacjach.

Ważne zastrzeżenie: przy bardzo zaawansowanych zmianach lekarz uczciwie powie, że bardziej realną opcją jest endoproteza. SVF nie odbudowuje zniszczonego stawu i nie zastępuje leczenia u reumatologa przy chorobie układowej. Dlatego decyzję poprzedza zawsze badanie i ocena zdjęć.

Pobranie tkanki tłuszczowej

Pierwszy etap dnia to pobranie niewielkiej ilości tłuszczu, około 30 ml. To nie jest liposukcja estetyczna, tylko pozyskanie materiału, dlatego ilość jest mała, a ślad minimalny.

Jak to przebiega:
• lekarz wybiera miejsce, najczęściej brzuch lub wewnętrzną stronę uda;
• okolicę znieczula się miejscowo, więc pacjent jest przytomny i nie potrzebuje narkozy;
• tłuszcz pobiera się przez nakłucie, które nie wymaga szwów;
• na miejsce nakłucia zakłada się opatrunek.

Przez kolejne dni miejsce pobrania może być lekko tkliwe lub zasinione. To typowa reakcja, która zwykle szybko mija. Warto założyć luźne ubranie, które nie uciska brzucha ani ud.

Pacjenci często pytają, czy szczupła osoba ma z czego oddać tłuszcz. Potrzebna ilość jest niewielka, więc zwykle nie stanowi to problemu, ale lekarz oceni to na konsultacji. Przed zabiegiem powiedz o wszystkich przyjmowanych lekach, szczególnie tych wpływających na krzepliwość krwi. Zaburzenia krzepnięcia są jednym z przeciwwskazań, a samodzielne odstawianie leków bez zgody lekarza prowadzącego nie jest dobrym pomysłem. Zabierz ze sobą listę leków z dawkami, aby niczego nie pominąć.

Co dzieje się z próbką

Pobrany tłuszcz trafia do obróbki. Próbkę przetwarza się w wirówce, aby oddzielić frakcję komórkową od reszty tkanki. Równolegle od pacjenta pobiera się niewielką ilość krwi, z której przygotowuje się osocze. Na końcu SVF łączy się z osoczem w jedną mieszaninę gotową do podania.

Dla pacjenta to czas oczekiwania. Zwykle spędza go w klinice, odpoczywając po pobraniu tłuszczu. Dobrze jest mieć przy sobie telefon z ładowarką i wygodne, ciepłe ubranie. Warto mieć coś do czytania i zapytać personel, czy można w tym czasie coś zjeść i wypić.

Dlaczego łączy się dwa materiały? Płytki krwi w osoczu uwalniają czynniki wzrostu, które łagodzą zapalenie i przygotowują grunt pod odbudowę tkanek. SVF dokłada komórki uczestniczące w naprawie tkanek. Połączenie jest wybierane tam, gdzie samo osocze mogłoby okazać się za słabe.

Według kliniki cała procedura, od pobrania do iniekcji, odbywa się w ciągu jednego dnia. Dla osoby przyjeżdżającej z zagranicy to istotne, bo nie trzeba planować osobnej wizyty tylko po to, aby podać przygotowany preparat. Jeśli chcesz wiedzieć więcej o samym procesie obróbki, zapytaj o niego lekarza na konsultacji.

Iniekcja pod kontrolą USG i powrót do domu

Gotową mieszaninę lekarz podaje do stawu. Igłę prowadzi się zawsze pod obrazem ultrasonograficznym, więc specjalista na bieżąco obserwuje na monitorze, w które miejsce wprowadza preparat. Ma to znaczenie zwłaszcza w stawach o złożonej budowie, takich jak bark, biodro czy staw skokowy.

Po iniekcji pacjent wraca do siebie jeszcze tego samego dnia. Zabieg nie wymaga pobytu w szpitalu ani kul. Pierwsze dni warto jednak potraktować spokojniej, bez intensywnego obciążania leczonego stawu, a szczegółowe zalecenia ustala lekarz.

City Medical Centre w Moskwie opisuje cały przebieg na stronie o leczeniu stawów dla pacjentów z Warszawy. Pierwsza konsultacja jest bezpłatna, podobnie jak ocena zdjęć: RTG, rezonans magnetyczny czy USG można przesłać jeszcze przed przyjazdem. Koordynator kontaktuje się z pacjentem i umawia konsultację, także online.

Strona kliniki nie podaje cennika tej terapii, dlatego pytanie o cenę oraz o to, ile dni zostać w Moskwie, skieruj do koordynatora. Dobrze jest też wcześniej ustalić, kto odbierze Cię z kliniki, bo w dniu zabiegu wygodniej nie dźwigać ciężkiego bagażu ani nie prowadzić samochodu. Szczegóły zaleceń ustala lekarz.

Po zabiegu: kontrole po 1, 3 i 6 miesiącach

Efekt terapii SVF nie pojawia się następnego dnia. Organizm potrzebuje czasu, dlatego klinika planuje wizyty kontrolne po 1, 3 i 6 miesiącach.

Typowy przebieg wygląda tak:
• w pierwszym miesiącu ból zwykle stopniowo słabnie;
• do około trzeciego miesiąca poprawia się ruchomość stawu;
• na docelowy rezultat czeka się około sześciu miesięcy.

To typowy scenariusz, a nie obietnica. Każdy staw reaguje inaczej, a wynik zależy od stopnia zmian, masy ciała, aktywności i tego, jak pacjent dba o staw po zabiegu.

Zanim zdecydujesz się na SVF, sprawdź też przeciwwskazania. Zabiegu nie wykonuje się m.in. przy chorobie nowotworowej, w ciąży i podczas karmienia piersią, przy zaburzeniach krzepnięcia, ostrych infekcjach, także w stawie lub w jego okolicy, przy zaostrzeniu poważnej choroby przewlekłej oraz przy poważnych chorobach serca, nerek lub wątroby. Jeśli natomiast masz temperaturę, katar, grypę albo podrażnioną, zaczerwienioną skórę w miejscu wkłucia, zabieg zostanie jedynie przełożony na inny termin.

Diagnozę zawsze stawia lekarz. Dobre przygotowanie do wizyty, czyli aktualne zdjęcia, lista leków i opis dolegliwości, pozwala jednak szybko ocenić, czy w Twoim przypadku SVF ma sens.